Spektakl był dynamiczną i absurdalną satyrą na gombrowiczowską walkę z „gębą” i „upupianiem”. Cztery aktorki wcielały się w groteskowe postacie, prowadząc widza przez historię 30-letniego Józia, który powraca do szkolnej ławki i buntuje się przeciwko narzucanym mu formom, systemowi władzy, edukacji oraz społecznych konwenansów. Przedstawienie stanowiło wyrazisty komentarz do uniwersalnej potrzeby zachowania autentyczności i prawa do bycia sobą.